Απολύεσαι..

Σήμερα απολύσανε τον Γιώργο...

Έτσι απλά.. Πριν μία μέρα ήταν ο τέλειος υπάλληλος. Αυτός που όλοι του λέγανε ότι είχε όλες τις προοπτικές. Αυτός που έπαιρνε προαγωγή και αν δεν τα κατάφερνε στην καινούργια θέση θα γυρνούσε στην παλιά και όλα μέλι γάλα. Αυτός που θα έπαιρνε αύξηση τουλάχιστον 400 ευρώ. Αυτός που τους είναι πολύτιμος.

Πήρε την προαγωγή. Πήγε. Η δουλειά ήταν απαίσια. Όπως του τα εξήγησαν χοντρικά έπρεπε να ζητάει λεφτά από ανθρώπους που δεν είχαν να δώσουν. Δεν το ήθελε. Αύξηση πουθενά. Λες και το ονειρεύτηκε. Σκέφτηκε να πάει να μιλήσει. Να πει ότι αν είναι δυνατόν να γυρίσει στην προηγούμενη θέση όπως του είχαν πει.

Αν δεν σου αρέσει παραιτήσου..

Δεν θέλω να παραιτηθώ. Θα το κάνω αλλά μου είχατε πει..

Απολύεσαι.

Έτσι απλά... Λες και το ονειρεύτηκε

Κανένας δεν το πίστευε. όλοι μείνανε παγωτό. Μέχρι και οι προϊστάμενοι.

Γιώργο εμείς σε θέλουμε. Δεν ξέρουμε γιατί το έκανε.

Κόντεψα να λιποθυμήσω.

Τώρα απλά πονάει το κεφάλι μου και ζαλίζομαι.

Ευτυχώς δεν έχουμε παιδί.

Είμαστε όλοι αναλώσιμοι. Ένα τίποτα.

Και για να ελαφρύνουμε λίγο... όπως λέει και μια φίλη μου

Άλλους ο Θεός τους έπλασε και άλλους τους έκλασε...

Το Μπαλόνι

Το Μπαλόνι είμαι εγώ....

Είμαι ένα τεράστιο μπαλόνι που είναι έτοιμο να εκραγεί!

Μπαλόνι εκτός:

Η κοιλιά μου έχει φουσκώσει. Η μύτη μου είναι διπλάσια. Το πρόσωπό μου πρήζεται και εμφανίζονται μικροί κόκκινοι και άσπροι ακάλεστοι επισκέπτες. Η μέση μου πονάει και σφίγγεται. Τα δάχτυλά μου αν ήταν πράσινα θα ήταν του Σρεκ. Τα μαλλιά μου έχουν δική τους άποψη για το στυλ τους. Τα δόντια μου βαράνε σαν σφυριά. Το στήθος μου πονάει στο παραμικρό βήμα για να μην πω άγγιγμα. Είναι βαρύ. Παρεπιπτόντως ήταν μικρό.

Μπαλόνι εντός:

Νιώθω την καρδιά μου να συρρικνώνεται και να κρατιέται. Σαν να την αποτρέπω να χτυπά κανονικά στο ρυθμό της. Αναστενάζω ανά τακτά χρονικά διαστήματα και όσο περνάει ο καιρός αυξάνεται η διάρκεια του αναστεναγμού. Το στομάχι μου είναι πάντα άδειο και ζητάει κι άλλο συνεχόμενα. Χωρίς να του αρέσουν αρκετά από όσα δέχεται.

Νεύρα. Πολλά νεύρα. Με τα πάντα. Με την ίδια τη ζωή. Με το ποτήρι στο τραπέζι. Με την εκπομπή στην τηλεόραση. Με τον φίλο μου που υπάρχει. Με τη ζωή που διάλεξα.

Κατάθλιψη. Κλάμα. Κλάμα. Κλάμα. Για τους ίδιους λόγους με τα νεύρα.

Αϋπνία. Ουδέν σχόλιον. Απλά: Χάλια

ΌΧΙ.

Δεν είμαι έγκυος........ (πού να ήμουν;)

Απλά έχει καθυστερήσει η περίοδός μου....

Πόσο τέλεια η φύση εεε;;;;;;

Γιατί πρέπει να βγαίνουμε έξω

Εμείς οι γυναίκες πρέπει να το παραδεχτούμε...είμαστε ύπουλα πλάσματα. Έτσι και κάτσουμε λίγο μόνες μας μπορούμε να σκεφτούμε περίπου τα ΠΑΝΤΑ. Τα πάντα όμως, μέχρι αηδίας. Μέχρι να σκάσουμε και εμείς οι ίδιες. Να μην αντέχουμε το πετσί μας. Πού δηλαδή οι άλλοι...

Από την πολιτική, οικολογία, οικονομία, παγκοσμιοποίηση, παγκόσμια ειρήνη, καλλιστεία, ομορφιά, λίπος, δίαιτα, ψυχολογία, ποιά είναι η θέση μου στο κόσμο; μέχρι παιδιά, οικογένεια, γονείς, γκόμενος, άντρας, λεφτά, σεξ, δέσμευση, απαιτήσεις, φιλοδοξίες, τί έφαγα χτες; Πριν ένα χρόνο ήταν που μου είχε πει αυτό και εγώ τα είχα καταπιεί όλα! Το θυμάμαι πολύ καλά ήταν σαν σήμερα 21:32 ακριβώς!! αααχχχχ...αλλά βέβαια! καλά να πάθω! κατάλαβες;;;; θύμααααα.....

Και πού καταλήγουμε;;; 100 τα 100 με τυφλά μάτια και κολωτούμπα στο αέρα σε τσακωμό... κατά βάση με αυτόν που είχε πει το αυτό πριν ένα χρόνο ακριβώς στις 21:32 ακριβώς!

Άρα κορίτσια, πού καταλήγουμε;;

Άντε....Να βγούμε καμιά βόλτα να πιούμε τα ποτάκια μας, να κουνήσουμε και λίγο το κορμί μας, να χαμογελάσουμε στον απέναντι να ανέβει το ηθικό και μετά πίσω σπιτάκι χαλαρές και άνετες........

Δεν παλεύεται...... και είναι και ορμονικό μην το ξεχνάμε!!

Τα Μανταλάκια

Μανταλάκια στην απλώστρα... Δύο σε κάθε πλυμένο ρούχο.... Ένα στην κάθε άκρη για να μην στα πάρει ο αέρας. Αν έχεις κάλτσες ή εσώρουχα από ένα μανταλάκι. Όλα είναι όμορφα και οργανωμένα πάνω στην απλώστρα σαν σωστά στρατιωτάκια.. Για να χωρέσουν όλα τα ρούχα... Εξοικονόμηση χώρου. Όσα απομένουν παραμένουν μέσα στο ειδικό πλαστικό καλαθάκι για τα μανταλάκια. Οι κινήσεις πια μηχανικές και η διαδικασία ιερή, οι κανόνες απαράβατοι.

Έτσι γίνεται σωστά... Αλλιώς κάνεις παραπανίσιες κινήσεις και σπαταλάς χρόνο... Το έχω ψάξει σου λέω!! Τόσα χρόνια μόνος μου έχω κάνει τις μεγαλύτερες αναλύσεις και έχω βρει τις καλύτερες μεθόδους για τα ζητήματα του σπιτιού.

Καμιά φορά του αλλάζω τη "σωστή" σειρά έτσι για να τον πειράξω! Για να σπάσω το κατεστημένο της τόσο σεβαστής ιεροτελεστίας του σε δουλειές ρουτίνας.

Βάζω επίτηδες ένα μανταλάκι στην μέση της απλωμένης μπλούζας αντί για δύο μανταλάκια στις άκρες ή δεν βάζω καθόλου μανταλάκια στις πετσέτες.

Τότε είναι από τις στιγμές που τον αγαπάω...

Δεν με κοιτάει καθόλου. Σαν να μην συνέβη κάτι. Και όπως άλλαξα τη σειρά του έτσι την ξαναβρίσκει και τα επανατοποθετεί όπως πρέπει. Μετά τα χαλάω ξανά και ξανά τα φτιάχνει. Αυτό συνεχίζεται για κάποια ώρα και αυτός με την ίδια ευλάβεια και ηρεμία βρίσκει τη σειρά του έχοντας σκάσει ένα μικρό χαμόγελο της τζοκόντα.

όταν κάνω εγώ μία δουλειά με αφήνει να την κάνω όπως ακριβώς θέλω χωρίς να κοιτάει παράξενα ή να σχολιάσει.... Μόλις τελειώσω και φύγω, θα σηκωθεί και θα "διορθώσει" ότι δεν έγινε σωστά.

Είναι το αγόρι μου και θέλει να μείνει μαζί μου...........................................................

Και μένα μου αρέσει να τον πειράζω και αν αυτό σημαίνει ότι θα το κάνω κάθε μέρα καθόλου δεν με πειράζει!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μόλις καταφέρουμε και μπούμε στο νέο σπίτι θα του κρύψω όλα τα μανταλάκια....

Πως και πως το περιμένω!!

Τύψεις..

Η δουλειά σκοτώνει το συναίσθημα; Σκοτώνει την ευγένεια;

Αν δεν πάνε καλά οι δουλειές ή αν δεν σου αρέσουν, όλα αυτά μεταφέρονται στην οικογένεια μας;

Μάλλον ναι... και είναι απίστευτα άσχημο και οι τύψεις δύσκολα φεύγουν..... Τσακωμοί για ένα ποτήρι νερό.... κακό κάρμα για ένα ποτήρι νερό... Είναι ένα σοκ που σε χτυπάει ξαφνικά και ανοίγει ο συναγερμός μέσα σου και σε τραντάζει από τις άκρες των μαλλιών σου μέχρι τα νύχια... Ξαφνικά βλέπεις την διαφορά στον εαυτό σου, στην συμπεριφορά σου....Μία διαφορά που καλλιεργείται μέσα σου εδώ και πολύ καιρό με αργούς ύπουλους ρυθμούς...

Σαν το καλό κρασί...

Έχεις σημάδια αλλά αλλά σχεδόν ποτέ δεν τους δίνεις σημασία... Σου χτυπάνε την πόρτα και δεν τους ανοίγεις μέχρι τη στιγμή που την ρίχνουν κάτω... Γιατί ποτέ δεν φεύγουν έτσι απλά... Περιμένουν να ανοίξεις.... Ένας χείμαρρος από προβλήματα που έχουν μετατραπεί σε θυμό....

όταν φτάνεις στο σημείο η δουλειά σου να εισβάλλει στην προσωπική σου ζωή είσαι μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα..

Φεύγεις και προσπαθείς να εξισορροπήσεις όσα πέσανε με αυτά που ανέβηκαν ψηλά χωρίς πραγματική αξία..ή.... μένεις και προσπαθείς να εξισορροπήσεις όσα πέσανε με αυτά που ανέβηκαν ψηλά χωρίς πραγματική αξία....

Φεύγεις ή μένεις;

και αν δεν έχεις άλλη επιλογή...Λάθος... Πάντα έχεις άλλη επιλογή...

Η σωστή ερώτηση είναι: Έχεις το θάρρος;

Είμαστε δειλά μικρά ανθρωπάκια... μέχρι να καταλάβουμε ότι κρατάμε όλη τη δύναμη του κόσμου στα χέρια μας. Εμείς ορίζουμε τη ζωή μας...

Μέχρι τότε Καληνύχτα.....

Δουλειά.....Δουλεία

Πού θα βρεις καλύτερα;

Νομίζεις πώς σε περιμένουν όλοι με ανοιχτές αγκάλες;

Να κάτσεις στα αυγά σου και να μην μιλάς! Είναι δύσκολοι οι καιροί... Παντού απολύσεις....

Χρέη και λογαριασμοί που τρέχουν, το αμάξι που γιορτάζει τα 11 του χρόνια πλέον, η ανάγκη να στεριώσεις κάπου, να είσαι μόνιμος, η σιγουριά...

Ξυπνάς λοιπόν το πρωί και κάνεις την ίδια διαδρομή που κάνεις κάθε μέρα.

Αν περάσει η μέρα ήρεμα είσαι τυχερός αλλιώς έρχεται το κερασάκι της καθημερινής σου τούρτας με συνοδευτικό άγχος.

Οι περισσότερες προσπάθειες σου είναι άκαρπες.Καμία αναγνώριση. Καθημερινός φόβος απαξίωσης.

Σκέφτεσαι.... Δεν κάνει αυτή η δουλειά. Με τρώει. Με γερνάει κάθε μέρα.

Κλείνεις τα μάτια και ονειρεύεσαι...

ΘΑ ΦΥΓΩ..ΝΑΙ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ! ΘΑ ΠΑΩ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΩ "ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΟΛΑ, ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΖΙ ΣΑΣ. ΑΠΛΑ ΠΝΙΓΟΜΑΙ, ΑΣΦΥΚΤΙΩ, ΣΒΗΝΩ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ. ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΛΟΙΠΟΝ"

Και θα πάρεις τα πράγματα σου, θα μπεις στη σακαράκα σου και θα πας προς παραλία μεριά να απολαύσεις ένα πρωινό καφεδάκι με εφημερίδα ακούγοντας τα κυματάκια.. πλατσ, πλουτσ.. Μετά θα αγοράσεις μία Χρυσή Ευκαιρία και θα ξεφυλλίσεις τις σελίδες της. Μετά από 15 λεπτά το μάτι σου θα πέσει σε μία που φαίνεται καλή. Θα τηλεφωνήσεις και θα εξελιχθεί να είναι η δουλειά των ονείρων σου! Τέρμα το άγχος και οι ζαλάδες. Θα καταξιωθείς σε αυτό που διάλεξες και παράλληλα η δουλειά σου θα είναι τόσο διασκεδαστική που θα μένεις παραπάνω επίτηδες! Θα βρεις έναν καταπληκτικό σύντροφο θα φτιάξετε ένα ζεστό σπιτικό με 2 γλυκύτατα παιδιά και θα είστε σαν διαφημιστικό για γιαούρτι.

Μετά ανοίγεις τα μάτια σου.

Ξυπνάς το πρωί και κάνεις την ίδια διαδρομή που κάνεις κάθε μέρα.

Πού θα βρεις καλύτερα;

Νομίζεις πώς σε περιμένουν όλοι με ανοιχτές αγκάλες;

Να κάτσεις στα αυγά σου και να μην μιλάς! Είναι δύσκολοι οι καιροί... Παντού απολύσεις....

Το ντουλάπι έκπληξη

Πριν 18 μέρες άνοιξα το ντουλάπι μου! Ναι, έβγαλα από μέσα το κουτί με την ετικέτα "Σχέση - Ανασφάλεια - Ζήλια" της κατηγορίας Γιώργος. Και δεν λέμε ότι έβγαλα μερικά και και άλλα τα κράτησα τακτοποιημένα και τέτοια....Όοοοοοχι.... Λέμε ότι πήρα το κουτί και το άδειασα όλο πάνω του.

Δεν είμαι τρελή! Όλοι έχουμε ένα τέτοιο ντουλάπι....

Σκέψου....Όλες οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι κλεισμένα σε ένα ντουλάπι. Το ντουλάπι κλείνει πολύ καλά (αεροστεγώς) και ανοίγει μόνο για να βάλεις μέσα κι άλλες σκέψεις και συναισθήματα τα οποία συνήθως δεν είναι και τα αγαπημένα σου. Γι' αυτό τα χώνεις όλα εκεί ώστε να μην τα βλέπεις μπροστά σου και να μην ασχολείσαι μαζί τους. Επίσης τα έχεις χωρίσει σε κατηγορίες. Κάθε φορά που βάζεις μέσα καινούργια κολλάς πάνω μία ταμπέλα με το όνομα του ατόμου στο οποίο αναφέρονται. Εντάξει μέχρι εδώ;

Λοιπόοον, ανά καιρούς βάζεις κι άλλα. Κι άλλα. Κι άλλα. Είσαι ήρεμος ότι είναι όλα εκεί κλεισμένα, δεν σε ενοχλούν και δεν θα τα δει ποτέ κανείς.

Μόνο εσύ μπορείς να το ανοίξεις αλλά, προς Θεού, σε περίπτωση μόνο ζωής και θανάτου (έχεις και ένα όνομα, ένα Α επίπεδο).

Λοιπόν εγώ το έκανα...

Το ανοίγω σπάνια...σχεδόν ποτέ... Βασικά δεν θυμάμαι να το έχω αδειάσει τόσο άλλη φορά...

Το άνοιξα και φύγανε από μέσα όλα λες και έπεσε βόμβα. Σαν να μην είχα άλλη επιλογή. Πεταγόντουσαν από μέσα το ένα μετά το άλλο.

Μου είχε δείξει σημάδια από καιρό ότι δεν χωράει πολλά ακόμα αλλά όπως είπαμε το ντουλάπι αυτό όσο το ξεχνάμε τόσο το καλύτερο.

Τα είπα όλα! Μα για τις άλλες γκόμενες που θυμόμουνα να κοιτάει (με όλες τις λεπτομέρειες) για το πόση ώρα ασχολήθηκε με την κάθεμία, για το πώς τις ακουμπούσε και τις χάιδευε στην πλάτη, για το γελοίο αυτό γελάκι που έχει όταν του τρέχουν τα σάλια, για την φωνή του που αλλάζει κάθε φορά που μεταλλάσσεται σε έναν τύπο που δεν γνωρίζω.

Τι για το ότι αισθάνομαι σαν τον Γκιούλιβερ στην χώρα των γιγάντων. Τόσο μικρή και περιττή και άχρηστη που θέλω να σταματήσω το χρόνο να μην κουνιέται κανείς και να σηκωθώ να φύγω. Για το ότι είναι τόσο χαζός που τα κάνει και μπροστά μου. Ότι με μειώνει. Μου σταματάει την καρδιά μου και χάνω την ακοή μου για δευτερόλεπτα.

Είπα ότι δεν ξέρω για ποιο λόγο είμαι ακόμα μαζί του και τον αγαπώ. Είπα ότι δεν πρέπει να με πιέσει και πολύ γιατί δεν τον συμφέρει αν θέλει να είμαστε μαζί .Είπα ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα χωρίσουμε εξαιτίας του του τρόπου που σκέφτεται και μάλλον κάθομαι ακόμα γιατί είμαι σε απίστευτη χάλια περίοδο και μου δίνει δύναμη για τώρα.

Κάποια στιγμή κατάλαβα το τί λέω και είπα "ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ" πραγματικά. Είχα πλήρη συνείδηση των λόγων μου. Δεν με ένοιαζε. Δεν ήμουν θυμωμένη. Ούτε στεναχωρημένη ούτε τίποτα σε -μένη. Κανένα συναίσθημα. Απλά άδειασμα.

Του ζήτησα να ανοίξει το ντουλάπι του.

Δεν το έκανε.

Μου είπε ότι μιλάω σκληρά. Να τον κρατήσω μόνο για όσο μου κάνει.

Μετά από πέντε λεπτά όλα ήταν πάλι όπως πριν.

Το ντουλάπι μου έκλεισε.