Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Δουλειά.....Δουλεία


Πού θα βρεις καλύτερα;
Νομίζεις πώς σε περιμένουν όλοι με ανοιχτές αγκάλες;
Να κάτσεις στα αυγά σου και να μην μιλάς! Είναι δύσκολοι οι καιροί... Παντού απολύσεις....
Χρέη και λογαριασμοί που τρέχουν, το αμάξι που γιορτάζει τα 11 του χρόνια πλέον, η ανάγκη να στεριώσεις κάπου, να είσαι μόνιμος, η σιγουριά...

Ξυπνάς λοιπόν το πρωί και κάνεις την ίδια διαδρομή που κάνεις κάθε μέρα.
Αν περάσει η μέρα ήρεμα είσαι τυχερός αλλιώς έρχεται το κερασάκι της καθημερινής σου τούρτας με συνοδευτικό άγχος.
Οι περισσότερες προσπάθειες σου είναι άκαρπες.Καμία αναγνώριση. Καθημερινός φόβος απαξίωσης.

Σκέφτεσαι.... Δεν κάνει αυτή η δουλειά. Με τρώει. Με γερνάει κάθε μέρα.

Κλείνεις τα μάτια και ονειρεύεσαι...
ΘΑ ΦΥΓΩ..ΝΑΙ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ! ΘΑ ΠΑΩ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΩ "ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΟΛΑ, ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΖΙ ΣΑΣ. ΑΠΛΑ ΠΝΙΓΟΜΑΙ, ΑΣΦΥΚΤΙΩ, ΣΒΗΝΩ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ. ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΛΟΙΠΟΝ"
Και θα πάρεις τα πράγματα σου, θα μπεις στη σακαράκα σου και θα πας προς παραλία μεριά να απολαύσεις ένα πρωινό καφεδάκι με εφημερίδα ακούγοντας τα κυματάκια.. πλατσ, πλουτσ.. Μετά θα αγοράσεις μία Χρυσή Ευκαιρία και θα ξεφυλλίσεις τις σελίδες της. Μετά από 15 λεπτά το μάτι σου θα πέσει σε μία που φαίνεται καλή. Θα τηλεφωνήσεις και θα εξελιχθεί να είναι η δουλειά των ονείρων σου! Τέρμα το άγχος και οι ζαλάδες. Θα καταξιωθείς σε αυτό που διάλεξες και παράλληλα η δουλειά σου θα είναι τόσο διασκεδαστική που θα μένεις παραπάνω επίτηδες! Θα βρεις έναν καταπληκτικό σύντροφο θα φτιάξετε ένα ζεστό σπιτικό με 2 γλυκύτατα παιδιά και θα είστε σαν διαφημιστικό για γιαούρτι.

Μετά ανοίγεις τα μάτια σου.
Ξυπνάς το πρωί και κάνεις την ίδια διαδρομή που κάνεις κάθε μέρα.
Πού θα βρεις καλύτερα;
Νομίζεις πώς σε περιμένουν όλοι με ανοιχτές αγκάλες;
Να κάτσεις στα αυγά σου και να μην μιλάς! Είναι δύσκολοι οι καιροί... Παντού απολύσεις....