Το Μπαλόνι

Το Μπαλόνι είμαι εγώ....

Είμαι ένα τεράστιο μπαλόνι που είναι έτοιμο να εκραγεί!

Μπαλόνι εκτός:

Η κοιλιά μου έχει φουσκώσει. Η μύτη μου είναι διπλάσια. Το πρόσωπό μου πρήζεται και εμφανίζονται μικροί κόκκινοι και άσπροι ακάλεστοι επισκέπτες. Η μέση μου πονάει και σφίγγεται. Τα δάχτυλά μου αν ήταν πράσινα θα ήταν του Σρεκ. Τα μαλλιά μου έχουν δική τους άποψη για το στυλ τους. Τα δόντια μου βαράνε σαν σφυριά. Το στήθος μου πονάει στο παραμικρό βήμα για να μην πω άγγιγμα. Είναι βαρύ. Παρεπιπτόντως ήταν μικρό.

Μπαλόνι εντός:

Νιώθω την καρδιά μου να συρρικνώνεται και να κρατιέται. Σαν να την αποτρέπω να χτυπά κανονικά στο ρυθμό της. Αναστενάζω ανά τακτά χρονικά διαστήματα και όσο περνάει ο καιρός αυξάνεται η διάρκεια του αναστεναγμού. Το στομάχι μου είναι πάντα άδειο και ζητάει κι άλλο συνεχόμενα. Χωρίς να του αρέσουν αρκετά από όσα δέχεται.

Νεύρα. Πολλά νεύρα. Με τα πάντα. Με την ίδια τη ζωή. Με το ποτήρι στο τραπέζι. Με την εκπομπή στην τηλεόραση. Με τον φίλο μου που υπάρχει. Με τη ζωή που διάλεξα.

Κατάθλιψη. Κλάμα. Κλάμα. Κλάμα. Για τους ίδιους λόγους με τα νεύρα.

Αϋπνία. Ουδέν σχόλιον. Απλά: Χάλια

ΌΧΙ.

Δεν είμαι έγκυος........ (πού να ήμουν;)

Απλά έχει καθυστερήσει η περίοδός μου....

Πόσο τέλεια η φύση εεε;;;;;;