tag:blogger.com,1999:blog-43035222682269922862012-02-16T19:19:38.582+02:00Εκείνη η ριμαδολάμπα πάνω από το κεφάλι μου γιατί είναι καμμένη πάντα όταν την θέλω;;;;;;biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.comBlogger371100tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-63148286286653560282011-11-04T20:43:00.005+02:002011-11-04T21:02:27.698+02:00Σήμερα απολύσανε τον Γιώργο...<div>Έτσι απλά.. Πριν μία μέρα ήταν ο τέλειος υπάλληλος. Αυτός που όλοι του λέγανε ότι είχε όλες τις προοπτικές. Αυτός που έπαιρνε προαγωγή και αν δεν τα κατάφερνε στην καινούργια θέση θα γυρνούσε στην παλιά και όλα μέλι γάλα. Αυτός που θα έπαιρνε αύξηση τουλάχιστον 400 ευρώ. Αυτός που τους είναι πολύτιμος.</div><div>Πήρε την προαγωγή. Πήγε. Η δουλειά ήταν απαίσια. Όπως του τα εξήγησαν χοντρικά έπρεπε να ζητάει λεφτά από ανθρώπους που δεν είχαν να δώσουν. Δεν το ήθελε. Αύξηση πουθενά. Λες και το ονειρεύτηκε. Σκέφτηκε να πάει να μιλήσει. Να πει ότι αν είναι δυνατόν να γυρίσει στην προηγούμενη θέση όπως του είχαν πει.</div><div>Αν δεν σου αρέσει παραιτήσου..</div><div>Δεν θέλω να παραιτηθώ. Θα το κάνω αλλά μου είχατε πει..</div><div>Απολύεσαι.</div><div>Έτσι απλά... Λες και το ονειρεύτηκε</div><div>Κανένας δεν το πίστευε. όλοι μείνανε παγωτό. Μέχρι και οι προϊστάμενοι.</div><div>Γιώργο εμείς σε θέλουμε. Δεν ξέρουμε γιατί το έκανε.</div><div>Κόντεψα να λιποθυμήσω.</div><div>Τώρα απλά πονάει το κεφάλι μου και ζαλίζομαι.</div><div>Ευτυχώς δεν έχουμε παιδί.</div><div>Είμαστε όλοι αναλώσιμοι. Ένα τίποτα.</div><div><br /></div><div>Και για να ελαφρύνουμε λίγο... όπως λέει και μια φίλη μου</div><div>Άλλους ο Θεός τους έπλασε και άλλους τους έκλασε...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-6314828628665356028?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-80207504222882478982010-12-22T08:44:00.003+02:002010-12-22T09:00:02.157+02:00Το Μπαλόνι είμαι εγώ....<div>Είμαι ένα τεράστιο μπαλόνι που είναι έτοιμο να εκραγεί!</div><div><br /></div><div>Μπαλόνι εκτός:</div><div>Η <span class="Apple-style-span">κοιλιά</span> μου έχει φουσκώσει. Η <span class="Apple-style-span">μύτη</span> μου είναι διπλάσια. Το <span class="Apple-style-span">πρόσωπό</span> μου πρήζεται και εμφανίζονται μικροί κόκκινοι και άσπροι ακάλεστοι επισκέπτες. Η <span class="Apple-style-span">μέση</span> μου πονάει και σφίγγεται. Τα <span class="Apple-style-span">δάχτυλά</span> μου αν ήταν πράσινα θα ήταν του Σρεκ. Τα <span class="Apple-style-span">μαλλιά</span> μου έχουν δική τους άποψη για το στυλ τους. Τα <span class="Apple-style-span">δόντια</span> μου βαράνε σαν σφυριά. Το <span class="Apple-style-span">στήθος</span> μου πονάει στο παραμικρό βήμα για να μην πω άγγιγμα. Είναι βαρύ. Παρεπιπτόντως ήταν μικρό. </div><div><br /></div><div>Μπαλόνι εντός:</div><div>Νιώθω την <span class="Apple-style-span">καρδιά</span> μου να συρρικνώνεται και να κρατιέται. Σαν να την αποτρέπω να χτυπά κανονικά στο ρυθμό της. <span class="Apple-style-span">Αναστενάζω</span> ανά τακτά χρονικά διαστήματα και όσο περνάει ο καιρός αυξάνεται η διάρκεια του αναστεναγμού. Το <span class="Apple-style-span">στομάχι</span> μου είναι πάντα άδειο και ζητάει κι άλλο συνεχόμενα. Χωρίς να του αρέσουν αρκετά από όσα δέχεται. </div><div><span class="Apple-style-span">Νεύρα</span>. Πολλά νεύρα. Με τα πάντα. Με την ίδια τη ζωή. Με το ποτήρι στο τραπέζι. Με την εκπομπή στην τηλεόραση. Με τον φίλο μου που υπάρχει. Με τη ζωή που διάλεξα. </div><div><span class="Apple-style-span">Κατάθλιψη</span>. Κλάμα. Κλάμα. Κλάμα. Για τους ίδιους λόγους με τα νεύρα. </div><div><span class="Apple-style-span">Αϋπνία</span>. Ουδέν σχόλιον. Απλά: Χάλια</div><div><br /></div><div>ΌΧΙ. </div><div>Δεν είμαι έγκυος........ (πού να ήμουν;)</div><div>Απλά έχει καθυστερήσει η περίοδός μου....</div><div>Πόσο τέλεια η φύση εεε;;;;;;</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-8020750422288247898?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-44077840355277075222010-09-11T22:43:00.003+03:002010-09-11T23:08:05.643+03:00Εμείς οι γυναίκες πρέπει να το παραδεχτούμε...είμαστε ύπουλα πλάσματα. Έτσι και κάτσουμε λίγο μόνες μας μπορούμε να σκεφτούμε περίπου τα ΠΑΝΤΑ. Τα πάντα όμως, μέχρι αηδίας. Μέχρι να σκάσουμε και εμείς οι ίδιες. Να μην αντέχουμε το πετσί μας. Πού δηλαδή οι άλλοι... <div><br /></div><div>Από την πολιτική, οικολογία, οικονομία, παγκοσμιοποίηση, παγκόσμια ειρήνη, καλλιστεία, ομορφιά, λίπος, δίαιτα, ψυχολογία, ποιά είναι η θέση μου στο κόσμο; μέχρι παιδιά, οικογένεια, γονείς, γκόμενος, άντρας, λεφτά, σεξ, δέσμευση, απαιτήσεις, φιλοδοξίες, τί έφαγα χτες; Πριν ένα χρόνο ήταν που μου είχε πει αυτό και εγώ τα είχα καταπιεί όλα! Το θυμάμαι πολύ καλά ήταν σαν σήμερα 21:32 ακριβώς!! αααχχχχ...αλλά βέβαια! καλά να πάθω! κατάλαβες;;;; θύμααααα.....</div><div><br /></div><div>Και πού καταλήγουμε;;; 100 τα 100 με τυφλά μάτια και κολωτούμπα στο αέρα σε τσακωμό... κατά βάση με αυτόν που είχε πει το αυτό πριν ένα χρόνο ακριβώς στις 21:32 ακριβώς!</div><div><br /></div><div>Άρα κορίτσια, πού καταλήγουμε;;</div><div>Άντε....Να βγούμε καμιά βόλτα να πιούμε τα ποτάκια μας, να κουνήσουμε και λίγο το κορμί μας, να χαμογελάσουμε στον απέναντι να ανέβει το ηθικό και μετά πίσω σπιτάκι χαλαρές και άνετες........</div><div><br /></div><div>Δεν παλεύεται...... και είναι και ορμονικό μην το ξεχνάμε!!</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-4407784035527707522?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-73502482020214377432010-08-19T09:21:00.001+03:002010-08-19T09:23:46.479+03:00Μανταλάκια στην απλώστρα... Δύο σε κάθε πλυμένο ρούχο.... Ένα στην κάθε άκρη για να μην στα πάρει ο αέρας. Αν έχεις κάλτσες ή εσώρουχα από ένα μανταλάκι. Όλα είναι όμορφα και οργανωμένα πάνω στην απλώστρα σαν σωστά στρατιωτάκια.. Για να χωρέσουν όλα τα ρούχα... Εξοικονόμηση χώρου. Όσα απομένουν παραμένουν μέσα στο ειδικό πλαστικό καλαθάκι για τα μανταλάκια. Οι κινήσεις πια μηχανικές και η διαδικασία ιερή, οι κανόνες απαράβατοι. <div><br /></div><div>Έτσι γίνεται σωστά... Αλλιώς κάνεις παραπανίσιες κινήσεις και σπαταλάς χρόνο... Το έχω ψάξει σου λέω!! Τόσα χρόνια μόνος μου έχω κάνει τις μεγαλύτερες αναλύσεις και έχω βρει τις καλύτερες μεθόδους για τα ζητήματα του σπιτιού.</div><div><br /></div><div>Καμιά φορά του αλλάζω τη "σωστή" σειρά έτσι για να τον πειράξω! Για να σπάσω το κατεστημένο της τόσο σεβαστής ιεροτελεστίας του σε δουλειές ρουτίνας. </div><div>Βάζω επίτηδες ένα μανταλάκι στην μέση της απλωμένης μπλούζας αντί για δύο μανταλάκια στις άκρες ή δεν βάζω καθόλου μανταλάκια στις πετσέτες. </div><div>Τότε είναι από τις στιγμές που τον αγαπάω...</div><div>Δεν με κοιτάει καθόλου. Σαν να μην συνέβη κάτι. Και όπως άλλαξα τη σειρά του έτσι την ξαναβρίσκει και τα επανατοποθετεί όπως πρέπει. Μετά τα χαλάω ξανά και ξανά τα φτιάχνει. Αυτό συνεχίζεται για κάποια ώρα και αυτός με την ίδια ευλάβεια και ηρεμία βρίσκει τη σειρά του έχοντας σκάσει ένα μικρό χαμόγελο της τζοκόντα. </div><div><br /></div><div>όταν κάνω εγώ μία δουλειά με αφήνει να την κάνω όπως ακριβώς θέλω χωρίς να κοιτάει παράξενα ή να σχολιάσει.... Μόλις τελειώσω και φύγω, θα σηκωθεί και θα "διορθώσει" ότι δεν έγινε σωστά. </div><div><br /></div><div>Είναι το αγόρι μου και θέλει να μείνει μαζί μου...........................................................</div><div>Και μένα μου αρέσει να τον πειράζω και αν αυτό σημαίνει ότι θα το κάνω κάθε μέρα καθόλου δεν με πειράζει!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! </div><div><br /></div><div>Μόλις καταφέρουμε και μπούμε στο νέο σπίτι θα του κρύψω όλα τα μανταλάκια....</div><div>Πως και πως το περιμένω!!</div><div><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-7350248202021437743?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-46958138701910640552010-04-07T23:03:00.005+03:002010-04-07T23:29:56.526+03:00Η δουλειά σκοτώνει το συναίσθημα; Σκοτώνει την ευγένεια; <div>Αν δεν πάνε καλά οι δουλειές ή αν δεν σου αρέσουν, όλα αυτά μεταφέρονται στην οικογένεια μας;</div><div><br /></div><div>Μάλλον ναι... και είναι απίστευτα άσχημο και οι τύψεις δύσκολα φεύγουν..... Τσακωμοί για ένα ποτήρι νερό.... κακό κάρμα για ένα ποτήρι νερό... Είναι ένα σοκ που σε χτυπάει ξαφνικά και ανοίγει ο συναγερμός μέσα σου και σε τραντάζει από τις άκρες των μαλλιών σου μέχρι τα νύχια... Ξαφνικά βλέπεις την διαφορά στον εαυτό σου, στην συμπεριφορά σου....Μία διαφορά που καλλιεργείται μέσα σου εδώ και πολύ καιρό με αργούς ύπουλους ρυθμούς... </div><div>Σαν το καλό κρασί...</div><div> Έχεις σημάδια αλλά αλλά σχεδόν ποτέ δεν τους δίνεις σημασία... Σου χτυπάνε την πόρτα και δεν τους ανοίγεις μέχρι τη στιγμή που την ρίχνουν κάτω... Γιατί ποτέ δεν φεύγουν έτσι απλά... Περιμένουν να ανοίξεις.... Ένας χείμαρρος από προβλήματα που έχουν μετατραπεί σε θυμό.... </div><div><br /></div><div>όταν φτάνεις στο σημείο η δουλειά σου να εισβάλλει στην προσωπική σου ζωή είσαι μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα..</div><div>Φεύγεις και προσπαθείς να εξισορροπήσεις όσα πέσανε με αυτά που ανέβηκαν ψηλά χωρίς πραγματική αξία..ή.... μένεις και προσπαθείς να εξισορροπήσεις όσα πέσανε με αυτά που ανέβηκαν ψηλά χωρίς πραγματική αξία....</div><div><br /></div><div>Φεύγεις ή μένεις;</div><div>και αν δεν έχεις άλλη επιλογή...Λάθος... Πάντα έχεις άλλη επιλογή... </div><div>Η σωστή ερώτηση είναι: Έχεις το θάρρος; </div><div>Είμαστε δειλά μικρά ανθρωπάκια... μέχρι να καταλάβουμε ότι κρατάμε όλη τη δύναμη του κόσμου στα χέρια μας. Εμείς ορίζουμε τη ζωή μας... </div><div><br /></div><div>Μέχρι τότε Καληνύχτα.....</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-4695813870191064055?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-25289952908046193602010-03-22T18:16:00.006+02:002010-03-22T19:00:16.890+02:00<div><br /></div>Πού θα βρεις καλύτερα; <div>Νομίζεις πώς σε περιμένουν όλοι με ανοιχτές αγκάλες;</div><div>Να κάτσεις στα αυγά σου και να μην μιλάς! Είναι δύσκολοι οι καιροί... Παντού απολύσεις....</div><div>Χρέη και λογαριασμοί που τρέχουν, το αμάξι που γιορτάζει τα 11 του χρόνια πλέον, η ανάγκη να στεριώσεις κάπου, να είσαι μόνιμος, η σιγουριά...</div><div><br /></div><div>Ξυπνάς λοιπόν το πρωί και κάνεις την ίδια διαδρομή που κάνεις κάθε μέρα. </div><div>Αν περάσει η μέρα ήρεμα είσαι τυχερός αλλιώς έρχεται το κερασάκι της καθημερινής σου τούρτας με συνοδευτικό άγχος. </div><div>Οι περισσότερες προσπάθειες σου είναι άκαρπες.Καμία αναγνώριση. Καθημερινός φόβος απαξίωσης.</div><div><br /></div><div>Σκέφτεσαι.... Δεν κάνει αυτή η δουλειά. Με τρώει. Με γερνάει κάθε μέρα. </div><div><br /></div><div>Κλείνεις τα μάτια και ονειρεύεσαι... </div><div>ΘΑ ΦΥΓΩ..ΝΑΙ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ! ΘΑ ΠΑΩ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΩ "ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΟΛΑ, ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΖΙ ΣΑΣ. ΑΠΛΑ ΠΝΙΓΟΜΑΙ, ΑΣΦΥΚΤΙΩ, ΣΒΗΝΩ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ. ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΛΟΙΠΟΝ"</div><div>Και θα πάρεις τα πράγματα σου, θα μπεις στη σακαράκα σου και θα πας προς παραλία μεριά να απολαύσεις ένα πρωινό καφεδάκι με εφημερίδα ακούγοντας τα κυματάκια.. πλατσ, πλουτσ.. Μετά θα αγοράσεις μία Χρυσή Ευκαιρία και θα ξεφυλλίσεις τις σελίδες της. Μετά από 15 λεπτά το μάτι σου θα πέσει σε μία που φαίνεται καλή. Θα τηλεφωνήσεις και θα εξελιχθεί να είναι η δουλειά των ονείρων σου! Τέρμα το άγχος και οι ζαλάδες. Θα καταξιωθείς σε αυτό που διάλεξες και παράλληλα η δουλειά σου θα είναι τόσο διασκεδαστική που θα μένεις παραπάνω επίτηδες! Θα βρεις έναν καταπληκτικό σύντροφο θα φτιάξετε ένα ζεστό σπιτικό με 2 γλυκύτατα παιδιά και θα είστε σαν διαφημιστικό για γιαούρτι. </div><div><br /></div><div>Μετά ανοίγεις τα μάτια σου. </div><div>Ξυπνάς το πρωί και κάνεις την ίδια διαδρομή που κάνεις κάθε μέρα. </div><div>Πού θα βρεις καλύτερα;<div>Νομίζεις πώς σε περιμένουν όλοι με ανοιχτές αγκάλες;</div><div>Να κάτσεις στα αυγά σου και να μην μιλάς! Είναι δύσκολοι οι καιροί... Παντού απολύσεις....</div></div><div> </div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-2528995290804619360?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-69172648633256965622010-03-19T19:27:00.006+02:002010-03-19T20:22:50.050+02:00<div style="text-align: justify;">Πριν 18 μέρες άνοιξα το ντουλάπι μου! Ναι, έβγαλα από μέσα το κουτί με την ετικέτα "Σχέση - Ανασφάλεια - Ζήλια" της κατηγορίας Γιώργος. Και δεν λέμε ότι έβγαλα μερικά και και άλλα τα κράτησα τακτοποιημένα και τέτοια....Όοοοοοχι.... Λέμε ότι πήρα το κουτί και το άδειασα όλο πάνω του.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν είμαι τρελή! Όλοι έχουμε ένα τέτοιο ντουλάπι....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σκέψου....Όλες οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι κλεισμένα σε ένα ντουλάπι. Το ντουλάπι κλείνει πολύ καλά (αεροστεγώς) και ανοίγει μόνο για να βάλεις μέσα κι άλλες σκέψεις και συναισθήματα τα οποία συνήθως δεν είναι και τα αγαπημένα σου. Γι' αυτό τα χώνεις όλα εκεί ώστε να μην τα βλέπεις μπροστά σου και να μην ασχολείσαι μαζί τους. Επίσης τα έχεις χωρίσει σε κατηγορίες. Κάθε φορά που βάζεις μέσα καινούργια κολλάς πάνω μία ταμπέλα με το όνομα του ατόμου στο οποίο αναφέρονται. Εντάξει μέχρι εδώ;</div><div style="text-align: justify;">Λοιπόοον, ανά καιρούς βάζεις κι άλλα. Κι άλλα. Κι άλλα. Είσαι ήρεμος ότι είναι όλα εκεί κλεισμένα, δεν σε ενοχλούν και δεν θα τα δει ποτέ κανείς.</div><div style="text-align: justify;"> Μόνο εσύ μπορείς να το ανοίξεις αλλά, προς Θεού, σε περίπτωση μόνο ζωής και θανάτου (έχεις και ένα όνομα, ένα Α επίπεδο). </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Λοιπόν εγώ το έκανα...</div><div style="text-align: justify;">Το ανοίγω σπάνια...σχεδόν ποτέ... Βασικά δεν θυμάμαι να το έχω αδειάσει τόσο άλλη φορά...</div><div style="text-align: justify;">Το άνοιξα και φύγανε από μέσα όλα λες και έπεσε βόμβα. Σαν να μην είχα άλλη επιλογή. Πεταγόντουσαν από μέσα το ένα μετά το άλλο. </div><div style="text-align: justify;">Μου είχε δείξει σημάδια από καιρό ότι δεν χωράει πολλά ακόμα αλλά όπως είπαμε το ντουλάπι αυτό όσο το ξεχνάμε τόσο το καλύτερο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τα είπα όλα! Μα για τις άλλες γκόμενες που θυμόμουνα να κοιτάει (με όλες τις λεπτομέρειες) για το πόση ώρα ασχολήθηκε με την κάθεμία, για το πώς τις ακουμπούσε και τις χάιδευε στην πλάτη, για το γελοίο αυτό γελάκι που έχει όταν του τρέχουν τα σάλια, για την φωνή του που αλλάζει κάθε φορά που μεταλλάσσεται σε έναν τύπο που δεν γνωρίζω. </div><div style="text-align: justify;">Τι για το ότι αισθάνομαι σαν τον Γκιούλιβερ στην χώρα των γιγάντων. Τόσο μικρή και περιττή και άχρηστη που θέλω να σταματήσω το χρόνο να μην κουνιέται κανείς και να σηκωθώ να φύγω. Για το ότι είναι τόσο χαζός που τα κάνει και μπροστά μου. Ότι με μειώνει. Μου σταματάει την καρδιά μου και χάνω την ακοή μου για δευτερόλεπτα. </div><div style="text-align: justify;">Είπα ότι δεν ξέρω για ποιο λόγο είμαι ακόμα μαζί του και τον αγαπώ. Είπα ότι δεν πρέπει να με πιέσει και πολύ γιατί δεν τον συμφέρει αν θέλει να είμαστε μαζί .Είπα ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα χωρίσουμε εξαιτίας του του τρόπου που σκέφτεται και μάλλον κάθομαι ακόμα γιατί είμαι σε απίστευτη χάλια περίοδο και μου δίνει δύναμη για τώρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάποια στιγμή κατάλαβα το τί λέω και είπα "ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ" πραγματικά. Είχα πλήρη συνείδηση των λόγων μου. Δεν με ένοιαζε. Δεν ήμουν θυμωμένη. Ούτε στεναχωρημένη ούτε τίποτα σε -μένη. Κανένα συναίσθημα. Απλά άδειασμα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Του ζήτησα να ανοίξει το ντουλάπι του. </div><div style="text-align: justify;">Δεν το έκανε. </div><div style="text-align: justify;">Μου είπε ότι μιλάω σκληρά. Να τον κρατήσω μόνο για όσο μου κάνει. </div><div style="text-align: justify;">Μετά από πέντε λεπτά όλα ήταν πάλι όπως πριν. </div><div style="text-align: justify;">Το ντουλάπι μου έκλεισε. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-6917264863325696562?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-44985065206897754712009-03-18T12:34:00.003+02:002009-03-18T12:46:41.695+02:00Μία απόφαση είναι σωστή?<br />Πώς το ξέρεις?<br />Υπάρχει συνταγή σωστής απόφασης?<br />Μήπως απλά παίρνεις την απόφαση και περιμένεις να δεις πού θα σε πάει?<br />Αν είσαι καλύτερα είναι σωστή και αν είσαι χειρότερα είναι λάθος...<br />Ναι?<br />Δεν μου αρέσει αυτό..<br />Ξέρει μήπως να λέει κανείς τα χαρτιά?τον καφέ? Να διαβάζει τα φύλλα τσαγιού έστω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-4498506520689775471?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-60565564659557644372008-08-31T19:11:00.002+03:002008-08-31T19:15:13.998+03:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zlfKdbWwruY&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/zlfKdbWwruY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />Keep Dancing!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-6056556465955764437?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-10106924563674434232008-08-24T12:19:00.000+03:002008-08-24T12:21:20.722+03:00Λοιπόν, έχουμε και λέμε…. Μόλις χώρισα. Ναι. Εγώ το είπα. Του ζήτησα να χωρίσουμε. Τις πρώτες στιγμές με απασχολεί το κακό κάρμα που θα μου αφήσει ένας χωρισμός που επέλεξα. Όχι ότι είναι για κακό αλλά το να παρατάς κάποιον, να τον πληγώνεις ή οτιδήποτε ειδικά αν ο άλλος είναι " πολύ καλό παιδί", κοινωνικά δεν είναι και τόσο αποδεκτό οπότε μέσα σου νιώθεις μία άσχημη ενέργεια να σου φορτώνεται.<br /><br />Νιώθω ότι αυτό έπρεπε να κάνω. Αυτό ήθελα να κάνω! Νιώθω πλέον ελεύθερη… Δεν έχω νεύρα ούτε στεναχώρια ούτε τύψεις! Έπρεπε να γίνει φαινότανε ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μαζί.. Δεν τον άντεχα άλλο! Είμαστε τελείως διαφορετικοί και απίστευτα ίδιοι για να επιβιώσουμε μαζί.<br />Θα μου λείψει….. Τον αγαπάω….<br /><br />…..Πόσο πολύ θα ήθελα να είναι αλήθεια όλο αυτό!!<br /><br />Δεν έχω την δύναμη να πάρω μία τέτοια απόφαση. Όχι τώρα.<br />Σε λίγο καιρό ακόμα….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-1010692456367443423?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-30125801722543020502008-04-18T17:08:00.003+03:002008-04-18T17:38:32.404+03:00Κάθε μέρα στη δουλειά...<br />Να τρέχεις να μαζεύεις τα άπλυτα των άλλων και να τα ακούς και από πάνω.<br />Να κοιτάς τα λογιστικά μην και ξεφύγει κάτι και μετά ποιός σε σώνει<br />Να τσακώνεσαι με ανάγωγους λογιστές που γουστάρουν να ξεκατινιάζονται και να πρέπει να είσαι στο χώρο αυτό από το πρωί μέχρι το βράδυ......<br /><br />Να προσέχεις πώς μιλάς, τί λες, πώς το λες, σε ποιον το λες<br />Να ακούς για καθυστερήσεις ενώ εσύ δεν έχεις βάλει κώλο κάτω όλη μέρα...<br />Να παίρνεις mail, να στέλνεις mail, να προωθείς mail, να αρχειοθετείς όλα τα αναφερθέντα mail...<br /><br />Να κάνεις προσθέσεις, αφαιρέσεις, διαιρέσεις, πολλαπλασσιασμούς.... Τιμολόγια, αποδείξεις, επιταγές, ΦΠΑ, φόροι, συμβόλαια, καρτέλες να γυρνάνε γύρω γύρω πάνω από το κεφάλι σου<br /><br />Να φτιάχνεις τα δημιουργικά, να προσέχεις μην μπερδευτούν, τί θέλει ο πελάτης πώς το θέλει ,να το ετοιμάσεις και να το θέλει αλλιώς να το ετοιμάζεις ξανά και να σου λέει ότι αργείς<br /><br />Μέσα σε αυτά...Σε πονάει η κοιλιά σου , το κεφάλι σου, η μέση σου, τα μάτια σου θολώνουν από το pc, έχεις νέυρα με τη μάνα σου, το γκόμενό σου, το αφεντικό σου, τη φίλη σου....<br /><br />...και θες απλά να πας ΜΙΑ βόλτα......<br /><br />Σκέφτεσαι... Κάνεις σενάρια στο μυαλό σου... Ξαφνικά σηκώνεσαι κα λες " Παιδιά ξέρω ότι έχουμε πολύ δουλειά αλλά ΕΓΩ ΦΕΥΓΩ..." βάζεις το κινητό σου και τα τσιγάρα σου στην τσάντα, ανοίγεις την πόρτα και απλά φεύγεις....<br />Ξαφνικά βρίσκεσαι μαζί με την τσάντα σου σε μία ξαπλώστρα στην παραλία ακούς το κυματάκι να σκάει και πίνεις γλυκό κοκτέιλ μέσα σε ανανά. Φοράς γυαλιά ηλίου για να μην σε τυφλώνει ο ήλιος και ακούς χαρούμενα γέλια από χαρούμενα όμορφα πρόσωπα που μιλάνε μόνο για όνειρα που γίνονται πραγματικά και τοπία από τα μακρινά ταξίδια.<br /><br />Έτσι απλά η γη δεν σε κρατάει πια. Πετάς πάνω από το κύμα που άκουγες να σκάει. Όσο πιο πολύ γελάς τόσο πιο ψηλά φτάνεις. Περνάς τα σύννεφα και νιώθεις το ήλιο που γλιστράει πάνω στο δέρμα σου. Όταν αποφαζίζεις να κοιτάξεις κάτω όλα φαινονται πια τόσο μικρά. Ανούσια.<br /><br />Σκέφτεσαι όλα όσο ένιωθες όταν ήσουν και εσύ εκεί κάτω ανάμεσα στις μινιατούρες και είναι και αυτά πια τόσο μακριά και τόσο μικρά όσο και η απόστασή σου από την γη.<br /><br />Πλέον ξέρεις ότι όσο μικρά φαίνονται τόσο μικρά είναι<br />Ξέρεις ότι αν τα κοιτάς από ψηλά δεν θα σου φαίνονται βουνό.<br /><br />Όταν ακουμπάς τα πόδια σου στο έδαφος είσαι αλλιώς...Τώρα ξέρεις...<br />Όλα γίνονται σημαντικά μόνο όταν τους δώσεις σημασία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-3012580172254302050?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-81082294536324303782008-04-11T20:53:00.002+03:002008-04-11T21:11:59.331+03:00ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ!!!!<br /><br />Άλλη μία εβδομάδα κόλασης πέρασε!!!<br /><br />Άλλη μία εβδομάδα άγχους και πίεσης από την δουλειά με deadlines που δεν λέγανε να βγουν με ΤΙΠΟΤΑ! Με χάσιμο πολύτιμου προσωπικού χρόνου με κούραση με κάμια βοήθεια από τους γύρω!<br /><br />Αλλά ΝΑΙ επιβίωσα! Είμαι εδώ να περάσω ένα ακόμα χαλαρό Σ/κ για να φορτίσω μπαταρίες για... Άλλη μία εβδομάδα κόλασης!!<br /><br />Έχω ένα υπόκρυφο συναίσθημα για αυτή την καταστάση αλλά δεν προλαβαίνω τώρα!!<br /><br />Φεύγω να ζήσω το χαλαρό σ/κ!!<br /><br />Στο επόμενο post το υπόκρυφο..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-8108229453632430378?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-54774608444795964072008-04-05T10:10:00.004+03:002008-04-05T10:25:10.778+03:00Μάθε πως εγώ δεν θα μείνω μόνη μου....<br />Θα ρούφήξω τη ζωή που μου έχει χαριστεί απλόχερα με όλη μου τη δύναμη.<br />Θα δω<br />Θα γευτώ<br />Θα κλάψω<br />Θα αγαπήσω<br />Θα αδικηθώ<br />Θα χορέψω<br />Θα γελάσω<br />Θα αγγίξω<br />Θα μυρίσω<br />Τις εποχές Τις εμπειρίες Με φίλους Ή χωρίς<br />Τα ταξίδια Τους έρωτες που έρχονται και φεύγουν<br />Τις αδικίες Τις πληγές που αφήνουν σημάδια<br />Τα δάκρυα του χαμού και της συνέυρευσης<br />Δεν θα μείνω πίσω να ζήσω στη ζωή σου<br />Θα γράψω την δική μου ιστορία. Με φωτεινά γράμματα Με τον δικό μου χαρακτήρα<br />Μόνο έτσι θα μπορώ να σε κοιτώ στα μάτια<br />Μόνο μέσα από τα δικά μου μάτια<br />Μόνο έτσι θα μπορώ να συνεχίσω να σε αγαπώ<br />Μόνο με τον τρόπο που ξέρω να αγαπώ<br /><br />Και ο τρόπος αυτός είναι μοναδικός για τον καθέναν μας........<br /><br />Άσε με να είμαι αυτό που είμαι<br />Αγάπε με για μένα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-5477460844479596407?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-76658560916382135742008-03-28T20:30:00.004+02:002008-03-28T21:05:39.254+02:00<a href="http://bp3.blogger.com/_eda3ljadiuY/R-1BPK28E-I/AAAAAAAAACE/oqYiLPXOYrI/s1600-h/Trevi-Fountain--Rome--Italy_web.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182870475041936354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_eda3ljadiuY/R-1BPK28E-I/AAAAAAAAACE/oqYiLPXOYrI/s320/Trevi-Fountain--Rome--Italy_web.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"><span style="color:#cc0000;">I</span>TALY....</span></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">A</span>lways</div><br /><div align="center">i<span style="color:#cc0000;">M</span>agine</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">H</span>aving</div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">A</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">P</span>ernament</div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;">P</span>arty</div><br /><div align="center">with <span style="color:#ff0000;">Y</span>ou</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-7665856091638213574?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-22714180621451247882008-03-27T21:53:00.006+02:002008-03-27T22:40:57.027+02:00<a href="http://bp3.blogger.com/_eda3ljadiuY/R-wGTa28E9I/AAAAAAAAAB8/nxQhmMyBkaY/s1600-h/tear.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182524201893630930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_eda3ljadiuY/R-wGTa28E9I/AAAAAAAAAB8/nxQhmMyBkaY/s320/tear.jpg" border="0" /></a><br /><div>Πόσο πολύ πονάμε στις αντιξοότητες της ζωής;<br />Ο πόνος μας ζυγίζεται;<br />Είναι θέμα ποιοτικό ή ποσοτικό; Δηλαδή έχει σημασία αν πονάς για μεγάλο χρονικό ή αν πονάς πάαααρα πολύ αλλά μετά από λίγο καιρό έχεις ηρεμήσει;<br /><br />Μήπως είναι θέμα έντασης;<br />Και αν είναι θέμα έντασης τότε είναι και συνηφασμένος με το θέμα της αντοχής; Οπότε αφήνουμε την αντικειμενικότητα και πάμε στο προσωπικό επίπεδο δηλαδή το επίπεδο αντοχής του κάθε ατόμου ξεχωριστα.<br /><br />Πραγματικά, υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν περισσότερα από άλλους; Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιο δυνατοί από άλλους άρα και οι εκλεκτοί της έξέλιξης των ειδών(όπως θα μας έλεγε και ο Δαρβίνος);<br /><br />Αυτό πάντως που ξέρω σίγουρα είναι ότι κάθε φορά που πέφτουμε σε εμπόδια που "είναι πάνω από ις δυνάμεις μας" συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κρυφές δυνάμεις και έτσι ανεβαίνουμε επίπεδα.<br /><br />Και πότε έρχεται η στιγμή που λες δεν αντέχεις άλλο; Που ακούς για καταθλίψεις για απόπειρες αυτοκτονίας για κρίσις πανικού; Εδώ μάλλον ξαναγυρνάμε στο θέμα της αντοχής...<br /><br />Πονάμε όλοι το ίδιο;<br />Όταν σου λέει κάποιος "πονάω πάρα πολύ... κόβεται η αναπνοή μου... σταματάνε οι χτύποι της καρδιάς μου..." και εσύ απαντάς "Σε καταλαβαίνω..." τον καταλαβαίνεις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;<br /><br />Αυτά για τώρα...Θα ξαναγυρίσω στο θέμα αργότερα....Θέλει πολύ σκεψη...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-2271418062145124788?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-59133439525924408932008-03-22T16:13:00.002+02:002008-03-22T16:19:41.171+02:00Κάποια μέρα πριν ολότελα νυχτώσει<br />ίσως τότε θυμηθείς πώς έχεις νιώσει<br />μιά αγάπη μεγάλη να φεύγει<br />και ποτέ να μην γυρνά.<br /><br />Με νοσταλγία εσύ τότε θα ζητήσεις<br />της αλήθειας το λιμάνι να αντικρίσεις.<br />Στο σκοτάδι η αγάπη δε φέγγει<br />και αδίκως εκεί τη ζητάς.<br /><br />Έσφαλες και πρέπει να πληρώσεις<br />σου εύχομαι να μην το μετανιώσεις<br />όταν δεις μια αγάπη να φεύγει<br />και ποτέ μην γυρνά.<br /><br />"ΤΑΣΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-5913343952592440893?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-30295990399718394852008-03-22T15:11:00.003+02:002008-03-22T15:31:48.993+02:00Σ' αγαπάω.... Δίνεις σάρκα στα όνειρά μου και με σπρώχνεις να τα πιάσω...μόλις τα πιάνω τότε τραβιέσαι στην γωνία. κοιτάς και με αφήνεις να τα γευτώ όπως θέλω....<br /><br />Σε θαυμάζω..... Έχεις τόση δύναμη να είσαι ζωντανός και να τραβάς και μένα μαζί σου στη ζωή....Αναπνέεις για δύο....<br /><br />Σε σέβομαι... Το έχεις κερδίσει.... Είσαι περήφανος και με κοιτάς στα μάτια σε ό,τι και να κάνεις, σε ό,τι και να πεις<br /><br />Σε ανάζηταω.... Σε ένα κομματάκι του καθρέφτη μου...Χωρίς αυτο δεν με βλέπω ολοκληρωμένη... Μου δείχνεις αυτό που έγω προσπερνάω<br /><br />Σε σκέφτομαι... Στο φόβο, στην κούραση στην στεναχώρια στην απογοήτευση είσαι το βλέμμα που μου αλλάζει ρότα<br /><br />Σε ακολουθώ...στα ταξίδια του μυαλού στην επιστροφή στον χρόνο στην ελπίδα του ερχομού στους δαίμονες του κόσμου στα όμορφα μονοπάτια στους ταραγμένους ωκεανούς<br /><br />Σε πονάω.... στην έκρηξη της αδρεναλίνης στην αναζήτηση της γαλήνης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-3029599039971839485?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-37960821189602419182008-03-03T21:24:00.007+02:002008-03-03T22:00:38.531+02:00Σήμερα μου μύριζε καλοκαίρι....Από το πρωί που σηκώθηκα για να πάω στη δουλειά μέχρι και τώρα που κάθομαι μέσα στο σπίτι μου μυρίζει καλοκαίρι.. Φόρεσα πολύ ελαφριά και άνετα ρούχα. Ένα παντελόνι φαρδύ με αθλητικά και ένα φανελάκι με ένα φλις από πάνω. Πήρα και γυαλιά ηλίου. Συνέχεια έπαιρνα βαθιές αναπνοές για να αιχμαλωτίσω την αύρα που ένιωθα γύρω μου. Αυτή η ίδια αύρα ένιωθα να με περιβάλει όταν ήμουν μικρή και μόλις άνοιγε ο καιρός βγαίναμε να παίξουμε στο δρόμο όπως βγαίνουν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή. Τρέχαμε πάνω κάτω όλη μέρα και καταστρώναμε σχέδια και ιστορίες με σενάρια που και να θελά τώρα δεν θα μπορούσα να τα σκαρφιστώ.... Τότε ένιωθα μία γλύκα στην καρδιά μου και τα μάτια μου να πεταρίζουν όταν έτρεχα στις κατηφόρες με το ποδήλατο ή όταν ετοίμαζα με τους φίλους μου ντολμαδάκια από λάσπη και φύλλα κισσού. Το μόνο που με προβλημάτιζε ήταν το πώς θα πείσω την μητέρα μου να κάτσω λίγο ακόμα έξω όταν έπεφτε ο ήλιος και όταν γυρνούσα τελικά σπίτι, μπάνιο και ύπνος. Αν και δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε πλέον πολύ σπάνια καταφέρνω να βρεθώ τυλιγμένη με αυτήν την αίσθηση που τόσο πολύ αναπολώ. Έτσι όταν καταφέρνω να την εντοπίσω προσπαθήσω να την κρατήσω όσο περισσότερο μπορώ. Σήμερα είναι μία από αυτές τις σπάνιες μέρες που νιώθω και πάλι παιδί. Μπορεί να μην έκανα ποδήλατο όλη μέρα και να μην έφτιαξα ντολμαδάκια από λάσπη. Πέρασα την μέρα μου φαινομενικά όπως και κάθε μέρα μου τελευταία. Πήγα στη δουλειά και γύρισα κουρασμένη το απόγευμα. Αλλά μέσα στο μυαλό μου έφτιαχνα δεκάδες λασποντολμαδάκια για τους φίλους μου.. Τώρα έχει πέσει ο ήλιος. Θα κάνω μπάνιο και θα κοιμηθώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-3796082118960241918?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-38669565408152932002008-01-27T12:06:00.000+02:002008-01-27T13:05:46.681+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_eda3ljadiuY/R5xlYmtRwlI/AAAAAAAAABo/0WpHlqhXdG0/s1600-h/woman.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160110746441466450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_eda3ljadiuY/R5xlYmtRwlI/AAAAAAAAABo/0WpHlqhXdG0/s320/woman.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><div>24 ώρες απλά δεν είναι αρκετές.... </div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>...για να προλάβεις όλα όσα θες να κάνεις.<br /><br />Θές να δουλέψεις για να είσαι ανεξάρτητος, να διαβάσεις καλά για να πάρεις το πτυχίο σου, να κάνεις μαθήματα για να πάρεις το δίπλωμα του αυτοκινήτου πάλι για να είσαι ανεξάρτητος.Θες να βλέπεις και λίγο τους γονείς για να μην παραπονιούνται ότι έχεις κάνει το σπίτι ξενοδοχείο και θες να κοιμάσαι αρκετά για να έχεις δύναμη για όλα αυτά. Θες να κάνεις γυμναστική γιατί το βλέπεις (και στο λένε..) ότι έχεις πάρει καναδυό κιλάκια και έχεις πλαδαρέψει και θές να προσέξεις και το εαυτό σου (γιατι πόσο θα ανέχεσαι/ονται το φρύδι αλά Καραμανλή και την τρίχα αρκούδας στο πόδι και στο...).Βέβαια, θες να κάνεις και όλα τα όνειρά σου πραγματικότητα, το χόμπυ σου δουλειά, να πετύχεις μία άνετη ζωή από αυτά και φυσικά να μάθεις να τα κάνεις όλα αλάνθαστα! Εννοείται ότι πρέπει πάντα να είσαι χαρούμενη και γελαστή και ήρεμη για να έισαι οκ με όλους και να μην κάνεις υστερίες γιατί ..."είναι σπαστικό" και να ακούς τα προβλήματα τον άλλων για να τους βρεις και λύση! Θες να έχεις σχέση για να νιώθεις συντροφιά και αγάπη και θες να βλέπεις συχνά τους φίλους για να σου υπενθυμίζουν ότι... ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΡΟΜΠΟΤ!!!<br /><br />Εεε... 24 ώρες δεν είναι αρκετες....Ειδικά αν όλα αυτά πρέπει να συνυπάρχουν για 2 μήνες ακόμα...<br /><br />Βασικά ούτε 40 χρόνια δεν είναι αρκετα έτσι όπως πάω!!!!!!!!<br /><br />Α! Σε λίγα χρόνια θα αρχίσει και το "εγώ πότε θα γίνω μάνα;;;;".... ΕΚΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ<br /><br />Λέω να βάλω μία αγγελία : Ζητείται επιστήμονας με γνώσεις φυσικής για δημιουργία χρονομηχανής όπως και χρονοελεγκτικής μηχανής. Όλα τα έξοδα πληρωμένα. Χρονικό περιθώριο το ελάχιστο 1 μήνα για την αποπεράτωση των εργασιών. Δεχόμαστε και καινοτόμες λύσεις. τηλ: στον τηλεφωνικό κατάλογο στο Α (απεγνωσμένη) ή στο ΣΚΜΖ ( σύντομα κοντά σας με ζουρλομανδύα)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-3866956540815293200?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-9254312077400042712008-01-08T21:44:00.000+02:002008-01-08T23:08:47.083+02:00Νόμος του σύμπαντος: Δεν υπάρχει περίπτωση να πηγαίνουν όλα καλά ταυτόχρονα...<br /><br />Δε μπα να χτυπιέσαι κάτω ώρες ατελείωτες με το ένα πόδι πίσω από το αυτί???!!!<br /><br />ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ!!! ΤΕΛΟΣ<br /><br />Λες: Βρήκα δουλειά που μου αρέσει !!<br /> Βρήκα σωστό άνθρωπο να έχω δίπλα μου, να με προσέχει ,να με αγαπάει!!!<br /> Οι φίλοι μου είναι γύρω μου, με προσ΄χουν με αγαπάνε!!<br /><br />και τότε απλά έρχονται τα πάνω κάτω.... Κάτι θα γίνει και αυτός ο τέλεια εναρμονισμένος κύκλος θα σπάσει και θα γλιστρήσει ένα τόσο δα μικρό κομματάκι της ευτυχίας σου και μετά θα το ακολουθήσουν χιλιάδες μικρά κομματάκια αυτού του υπέροχου κύκλου ευτυχίας....<br /><br />Είναι λες και ο χώρος που έχει κατανεμηθεί στην ευτυχία είναι περιορισμένος ώστε όταν μαζεύονται πολλά καλά μαζί σπάει σαν μπαλόνι...<br /><br />Αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις....<br /><br />Τελειωτική πτώση=μιζέρια...Αυτό μπορείς να το αποφύγεις...<br /><br />Και τί έγινε? μια είμαστε μια δεν είμαστε...<br /><br />Αρκεί να καταλαβαίνουμε γιατί είμαστε καλά και αντίστροφα να καταλαβαίνουμε τί είναι αυτό που δεν μας πάει καλά και γιατί ώστε να έχουμε την επιλογή να το διορθώσουμε...<br /><br />Αύριο πάλι....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-925431207740004271?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-39850744030455303962007-12-31T14:29:00.000+02:002007-12-31T14:38:53.669+02:00Δεν ξέρω ακόμα που θα με βρει η αλλαγή του χρόνου. Μπορεί να είμαι με τους γονείς και την οικογένειά μου, με τους φίλους ή μόνο με το αγόρι μου... Πάντως όπου και να είμαι θέλω να περάσω όμορφα και να σκέφτομαι μόνο τί κάνει εμένα ευτυχισμένη, τί θέλω ΕΓΩ από την νέα χρονιά και πώς θα γίνω καλύτερη, πιο δημιουργική και πιο ισορροπημένη....<br /><br />Από εκεί και πέρα το τί περιμένουν οι άλλοι από εμένα απλά θα σταματήσει να με αφορά και ενίοτε να με αγχώνει. Αυτοί ας επιλέξουν την πορεία τους όπως νομίζουν καλύτερα και ας με αφήσουν να επιλέξω την δική μου.<br /><br />Οι μύτες που χώνονταί θα κόβονται μόλις εντοπιστεί η παραβίαση του προσωπικού χώρου και δεδομένων!<br /><br />ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-3985074403045530396?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-15825750663602819482007-12-27T21:14:00.000+02:002007-12-27T21:26:37.749+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_eda3ljadiuY/R3P7kkv3uXI/AAAAAAAAABU/ZXuQPs_JHsA/s1600-h/santa2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148735404772931954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_eda3ljadiuY/R3P7kkv3uXI/AAAAAAAAABU/ZXuQPs_JHsA/s320/santa2.jpg" border="0" /></a><br /><div>Η Ιωάννα εκείνο το βράδυ δεν πήγε στις φίλες της ούτε στο Γιώργο. Βγήκε για ένα ποτό με τα ξαδέρφια της και το άλλο πρωί αφού έφαγαν οικογενειακά πάλι με το σόι ό,τι είχε απομείνει από το περασμένο βράδυ , θυμηθήκανε ιστορίες από τα παλιά, είδανε βιντεο από όταν ήταν μικροί και η ατμόσφαιρα του σπιτιού της ήταν ζεστή και γλυκά φωτισμένη από αγάπη…Το απόγευμα ήρθε ο Γιώργος να την πάρει να πάνε επίσκεψη στον φίλο του τον Γιάννη που μένει στην Βούλα. Το είχανε κανονίσει από την προηγούμενη μέρα ότι θα τον δούνε. Η Ιωάννα συνεχώς παραπονιόταν ότι εννιά μήνες που είναι μαζί με τον Γιώργο δεν έχει δει ποτέ εκτός από μία φορά τον φίλο του τον Γιάννη ενώ με τους φίλους της Ιωάννας βγαίνανε αρκετά συχνά.. βασικά βγαίνανε μόνο με τους φίλους της Ιωάννας…<br /><br />Στη Βούλα την περίμενε μία εντελώς αντίθετη ατμόσφαιρα από αυτήν του οικείου της περιβάλλοντος, της οικογένειάς της… Ο Γιάννης δεν ήθελε καν να ακούει την ευχή Χρόνια Πολλά καθώς είναι μία στημένη γιορτή και θα πρέπει να μην της δίνουμε τόση σημασία… Έκαναν με το Γιώργο τουλάχιστον δέκα τσιγάρα και βλέπανε ΝΒΑ στο ΣΠΟΡΤ ΠΛΑΣ μέχρι τις 03:00 το πρωί… Μετά πήγανε στο σπίτι του Γιώργου και κοιμηθήκανε. Κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά….<br /><br />Το άλλο πρωί ξυπνήσανε, κάνανε έρωτα και ξανακοιμηθήκανε. Ήταν και οι δύο πολύ κουρασμένοι από τις πολλές ώρες δουλειάς και τώρα στην άδεια των Χριστουγέννων έκαναν κανονικά διακοπές από κάθε τι που ήθελε κατανάλωση ενέργειας. Όταν ξυπνήσανε το απόγευμα κανόνισε η Ιωάννα να πάνε για καφέ με τους φίλους της σε μία περιοχή αρκετά πιο μακριά από το σπίτι του Γιώργου. «Πού θέλετε να βρεθούμε? Στην Άνοιξη, ωραία! Σε πόση ώρα?» «Γιώργο σε πόση ώρα θα είσαι έτοιμος?» «Έλα Δέσποινα, σε καμία ωρίτσα και κάτι θα έρθουμε. Οκ? Φιλιάαα»<br /><br />Ο Γιώργος σηκώθηκε, πήγε στο μπάνιο να πλυθεί και να ξυριστεί. Είχε καιρό να ξυριστεί όπως έκανε κάθε φορά που ήταν σε άδεια (ήταν η μικρή του επανάσταση).<br />Έμοιαζε με τον Αγ. Βασίλη όταν μπήκε η Ιωάννα στο μπάνιο να τον πειράξει λίγο..<br />«Δηλαδή τώρα ρε Ιωάννα τι κανόνισες? Θα πάμε ως εκεί πάνω? και μετά θα σε γυρίσω σπίτι σου?» η Ιωάννα απόρησε με την ερώτηση του αφού ήταν μπροστά όταν κανονίσανε την συνάντηση «Ναι, έτσι είπαμε. Θα πάμε για καφέ με τα παιδιά και μετά καλύτερα να πάω σπίτι μου σήμερα γιατί και οι γονείς μου όλο παράπονα κάνουν ότι φεύγω…μέχρι και ο μπαμπάς μου γκρίνιαξε στην Αγγελική όταν τηλεφώνησε σπίτι και έλειπα…Γιατί θέλεις κάτι άλλο?». Ο Γιώργος παρέμεινε σιωπηλός για λίγο «Εντάξει λοιπόν, αφού δεν καταλαβαίνεις αλλιώς θα μου πληρώσεις την βενζίνη…» η Ιωάννα έμεινε να τον κοιτάει. Ένιωσε ντροπή, θυμό και εντελώς ηλίθια! Ήτανε λες και μιλούσε σε ένα παιδάκι 4 ετών που είχε κάνει ζημιά και το έβαζε τιμωρία… Δεν είχε νιώσει τόσο προσβεβλημένη από τον Γιώργο μέχρι εκείνη την στιγμή…<br /><br />Δεν του μιλούσε καθόλου. Ούτε στα μάτια τον κοιτούσε. Και καλά έκανε. Αν άνοιγε το στόμα της εκείνη την στιγμή θα λεγόντουσαν πράγματα μαζεμένα από καιρό που θα έκοβαν την σχέση σαν παλιά φθαρμένη φωτογραφία που δεν δέχεται καμία επεξεργασία σωτηρίας… Ο Γιώργος την κοίταξε και κατάλαβε ότι κάτι τρέχει « Τι έπαθες τώρα? Πολύ παρεξηγιάρα είσαι? Καλά την επόμενη φορά θα είμαι πιο γλυκομίλητος..»<br /><br />Κόντευε να τρελαθεί. Νόμιζε ότι είχε μπει σε μία παράλληλη πραγματικότητα στην οποία ο Γιώργος ήταν το χειρότερο ρεμάλι/καψούλι που είχε γνωρίσει και η ίδια ήταν μία άβουλη γυναικούλα που δεχόταν προσβολές γιατί έτσι έπρεπε να κάνει…<br /><br />ΤΙΠΟΤΑ δεν πάει καλά….</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-1582575066360281948?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-68660452754929569052007-12-24T14:39:00.000+02:002007-12-24T15:51:33.973+02:00<a href="http://bp0.blogger.com/_eda3ljadiuY/R2-45Ev3uVI/AAAAAAAAABE/J2Xy9FUisuA/s1600-h/santa1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147536189774346578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_eda3ljadiuY/R2-45Ev3uVI/AAAAAAAAABE/J2Xy9FUisuA/s320/santa1.jpg" border="0" /></a><br /><div>Όταν ο Γιώργος κατάλαβε την δύσκολη θέση στην οποία βρισκόταν, έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο με έναν απότομο αποχαιρετισμό και μία αντίδραση ψεύτικης αδιαφορίας και αγανάκτησης « Καλά, ακόμα δεν ξυπνήσαμε και θέλεις να σου πω? Με έχεις πρήξει από χθες με αυτό το θέμα!! Πάω να φτιάξω ένα καφέ και θα σε πάρω..»….<br /><br />Η Ιωάννα έμεινε να κοιτάει το ακουστικό με ένα αιωρούμενο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι της για την παράταιρη συμπεριφορά του Γιώργου ο οποίος τις τελευταίες μέρες ήταν σαν ξένος. Μάλλον σαν μπουχτισμένος από μία κατάσταση την οποία κρατούσε σαν επτασφράγιστο μυστικό. Έκλεισε το τηλέφώνο « τι τον έχει πιάσει? Τι θα κάνουμε σήμερα παραμονή Χριστουγέννων τον ρώτησα…».<br /><br />Η Ιωάννα βοηθούσε την μητέρα της να ετοιμάσουν το τραπέζι των Χριστουγέννων καθώς είχαν καλεσμένους στο σπίτι σχεδόν όλο το σόι της… Δέκα θείοι και θείες και δέκα πρωτοξάδερφα. Επίσης ήθελε το βράδυ να το περάσει με τις δύο κολλητές της για να παίξουν μονόπολη Bob Σφουγγαράκη και να ανταλλάξουν τα δώρα τους όπως συνήθιζαν να κάνουν τα τελευταία εφτά χρόνια δηλαδή από τα Χριστούγεννα της τρίτης Λυκείου. Ήλπιζε ότι ο Γιώργος θα περάσει την βραδιά του με τους γονείς και τους φίλους του όμως ο Γιώργος δεν είχε αναφέρει τίποτα για αυτήν την ημέρα. Σαν να μην τον ενδιαφέρει αυτή η γιορτή. Το μόνο που έλεγε είναι ότι τις τελευταίες μέρες νιώθει άρρωστος και βαριέται να κάνει το οτιδήποτε γενικά…<br /><br />Ο Γιώργος έκλεισε το τηλέφωνο και παρέμεινε να χουζουριάζει για λίγο ακόμα στο κρεβάτι του. Δεν ήθελε να σηκωθεί από τα σκεπάσματα. Είχαν την κατάλληλη θερμοκρασία. Σιχαινόταν το απότομο ανατρίχιασμα που του προκαλούσε η απότομη αλλαγή από το κρεβάτι στον καναπέ το πρωί. Τώρα όμως είχε σπαστεί με την Ιωάννα. Είχε σταθερές αξίες στην ζωή της και μερικές στιγμές ήταν τόσο αγαθή που ο Γιώργος νόμιζε ότι όλα τα βλέπει ροζ χωρίς να προσέχει μερικές μαύρες κουκκίδες στο φόντο. Αυτό όμως που τον έκανε να αγανακτεί τόσο πολύ μαζί της ήταν που τον έκανε να την ερωτευτεί πριν εννιά μήνες…<br /><br />Μετά από τρεις ώρες χτύπησε το τηλέφωνο της Ιωάννας. Ο Γιώργος της είπε ότι την αγαπάει και ότι φταίει το σκατοκρύωμά του που είναι γκρινιάρης.. «Ιωάννα μου έλα πίσω, από τότε που έφυγες είμαι άρρωστος!» «Γύρνα σπίτι μας!» «Σήμερα θα πάω στο Γιάννη και ήθελα να πάω και στη μαμά μου αλλά σκατά…δεν νομίζω να τα καταφέρω»<br /><br />Μιλήσανε αρκετή ώρα και αγαπηθήκανε ξανά και μιλήσανε όπως μιλούσαν πριν μια βδομάδα…Πριν πάθει μετάλλαξη ο Γιώργος! Δηλαδή, όλα καλά?... Χμ…</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-6866045275492956905?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-75716296541618215622007-12-22T10:37:00.000+02:002007-12-22T10:41:07.003+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_eda3ljadiuY/R2zNkEv3uUI/AAAAAAAAAA8/HTXRbh0jlsM/s1600-h/P8120047.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146714493811145026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_eda3ljadiuY/R2zNkEv3uUI/AAAAAAAAAA8/HTXRbh0jlsM/s320/P8120047.JPG" border="0" /></a><br /><div>Και τώρα παίρνεις τηλέφωνο…… Μετά από ένα χρόνο….<br />Έχω αλλάξει τόσο πολύ μετά από σένα… Έχω ξαναγεννηθεί.. Σε ευχαριστώ τόσο πολύ που έκανες τα πάντα για να με διώξεις. Τώρα καταλαβαίνω ότι και χωρίς να το ξέρεις πραγματικά ήθελες να είμαι καλά και να που χάρη σε εσένα τώρα είμαι πιο καλά από ποτέ…αλλά μόνο επειδή είμαι χωρίς εσένα…<br /><br />Αν δεν υπήρχες εσύ στη ζωή μου δεν θα πονούσα, δεν θα έχανα την αξιοπρέπειά μου ούτε θα μπορούσα να φτάσω στον μαύρο πάτο της αβουλίας για να μπορέσω να κάνω νέα αρχή και να ανέβω ακόμα πιο ψηλά…<br /><br />Άλλαξαν τα πάντα στην ζωή μου εκτός από το όνομά μου… Γι αυτό μάλλον μπόρεσες να με πάρεις τηλέφωνο αλλιώς δεν θα με αναγνώριζες. Δεν σήκωσα το τηλέφωνο γιατί πλέον δεν σε αναγνωρίζω εγώ… Αυτή που είμαι τώρα δεν σε ξέρει και δεν θα κάνει τον κόπο να σε γνωρίσει… Δεν βρίσκει τίποτα το ενδιαφέρον σε εσένα. Έχει πολύ πιο σημαντικά πράγματα να σκεφτεί και να κάνει και έτσι το μόνο που θα κατάφερνες είναι να φας λίγο χρόνο από την ζωή της…όμως ούτε χρόνο έχει για χάσιμο….<br /><br />Γύρνα λοιπόν στη ζωή σου να γυρίσω και εγώ στην δική μου. Η συνάντησή μας ήταν ένα διάλειμμα. Μία στάση στον χώρο και στον χρόνο και μόλις μας έδωσε αρκετά μας πέταξε πάλι στις διαστάσεις της ζωής. Δεν μπορούμε να πάμε πάλι εκεί… Οι νόμοι της φύσης μας δεν το επιτρέπουν. Η τρύπα που μας ένωσε έχει κλείσει, έχει χαθεί. Μάταια την ψάχνεις… Μάταια προσπαθείς να ανοίξεις καινούργια…<br />Δεν αντέχω άλλα μπαλώματα….</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-7571629654161821562?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-83374091424255974802007-12-18T23:35:00.000+02:002007-12-18T23:43:50.875+02:00Θέλω να γράψω τόσα πολλά πράγματα. Μέσα στο μυαλό μου γίνεται μάχη για το ποια σκέψη θα επικράτησει για να συμμαζευτεί σε λέξεις και να περάσει στο χαρτί...<br /><br />Μέχρι να τις βάλω σε τάξη (και να πάρω άδεια από την δουλειά να ηρεμήσω!) γράφω κάτι που σκέφτηκε ο Νίκος Δήμου και μόλις το διάβασα σταμάτησα για λίγο τις δικές μου σκέψεις και προσπάθησα να μπω στις δικές του...Αυτό μου φτάνει για να το κρατήσω εδώ..<br /><br />"Ο φωτισμένος άνθρωπος έχει:<br /> <strong>χιούμορ</strong> (μπορεί να γελάει με τα πάντα και κυρίως με τον εαυτό του)<br /> <strong>ζεστασιά</strong> (γιατί είναι άνθρωπος και τίποτα το ανθρώπινο δεν του είναι ξένο)<br /> <strong>απόσταση</strong> (γιατί είναι ελεύθερος και δεν ανήκει πουθενά)"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-8337409142425597480?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-80880962871354244542007-12-04T22:09:00.000+02:002007-12-04T22:14:01.385+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_eda3ljadiuY/R1W0pkjMkPI/AAAAAAAAAA0/xaFCSCkyyRg/s1600-h/PC020011.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5140213175992226034" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_eda3ljadiuY/R1W0pkjMkPI/AAAAAAAAAA0/xaFCSCkyyRg/s320/PC020011.JPG" border="0" /></a><br /><div>Φοβερή η εκδρομούλα στη Γκούρα.....</div><br /><div></div><br /><div>Απόλυτη ανανέωση!!</div><br /><p>Τώρα περιμένουμε τηνεπόμενη εκδρομούλα...</p><p>Γιού χου!!</p><p> </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-8088096287135424454?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-28947190127652334272007-11-30T21:58:00.000+02:002007-11-30T22:01:39.127+02:00Φεύγω εκδρομή!!!<br /><br />Φεύγω εκδρομή!!! Φεύγω από τηνΑθήνα!!! Για 2 μέρες τέρμα το καυσαέριο!!!!<br /><br />Να είναι καλά η ορεινή Κορινθία και οι καλοί φίλοι με την όρεξη που έχουν!!!<br /><br />Φεύγω εκδρομή!!<br /><br />Και από Δευτέρα φωτογραφιούλα.... από την εκδρομή!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-2894719012765233427?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-71419266592789214032007-11-15T23:14:00.000+02:002007-11-15T23:27:32.100+02:00Απόφάσισα λοιπόν και εγώ η γυναίκα να κάψω αρκετό από τον λιγοστό ελεύθερό μου χρόνο και να παίξω σκάκι στο καινούργιο μου pc (με γεια! - Ευχαριστώ) μιας και τον εξερευνώ ακόμα...(όχι σε πολύ βάθος από ότι φαίνεται...)<br /><br />Όσες φορές και να έπαιξα το παλιοpc μου πήρε και τα σώβρακα!!<br />Το θέμα που δεν υπολόγισα είναι πως δεν έχω παίξει ποτέ σκάκι, δεν γνωρίζω τους κανόνες , δεν έχω στρατηγική ούτε για δείγμα και από τύχη... την τράβηξα απ' τα μαλλιά και φόρούσε περούκα...<br /><br />Για να παίξεις σωστά πρώτα πρέπει να μάθεις καλά τους κανόνες, να έχεις λίγη τύχη και αρκετό μυαλό ώστε στα πρώτα παιχνίδια να αναπτύξεις στρατηγική επιτυχίας. Έτσι κάποια στιγμή, μέτα απο προσπάθεια, και έχοντας αναγνωρίσει τα λάθη σου ως δώρα και όχι ώς αποτυχία που θα πάει θα καταφέρεις να πάρεις κάποια (ή και πολλά) παιχνίδια και να βγεις νικητής.<br /><br />Σαν τη ζωή για παράδειγμα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-7141926659278921403?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-2822978731095976432007-11-11T22:44:00.000+02:002007-11-11T23:08:18.289+02:00Αυτό που πιστεύω ότι συμπεριλαμβάνετε στα σημαντικά στοιχεία που κάνουν μια σχέση δυνατή και γενικά άξια προσοχής και μετρήσιμη είναι η ανιδιοτέλεια. Το να παίρνεις 2 καφέδες αντί για έναν για παράδειγμα γιατί πλέον δεν είσαι μόνος σου αλλά στην ζωή σου υπάρχει και ο άνθρωπος που έχεις διαλέξει ώς τον άνθρωπό ΣΟΥ... αυτόν με τον οποίο πλέον θέλεις να περνάς μαζί του τέλεια αλλά και χάλια μαύρα και με τον οποίο μοιράζεσαι σχεδόν τα πάντα ( εκτός βέβαια είσαι τόσο παρτάκιας που σου ανήκουν τα ΠΑΝΤΑ και γενικά έχεις αποφασίσει να απομείνει μόνος σου στη ζωή γιατί δεν θα βρεθεί κανείς να σε αντέχει)<br /><br />Εγώ θέλω να μοιράζομαι με τον άνθρωπό μου στιγμές και πράγματα... μου αρέσει... νιώθω καλύτερα όταν χαμογελάω και έχω την πολυτέλεια να βλέπω απέναντί μου ένα χαμόγελο ανταπόκρισης και όχι απλά ένα κένο ή μόνο τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Μου αρέσει που έχω έναν άνθρωπο να ακούει ότι βλακεία μου κατέβει στο κεφάλι και έχει την όρεξη να συζητήσει μαζί μου όσο ήλίθια και αν είναι η κουβέντα που κάνουμε..<br /><br />Μου αρέσει να μοιράζομαι τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου και τα λεφτά μου και τις ώρες μου και τα νεύρα μου γιατί έτσι καταλαβαίνω ότι αγαπάω και αγαπιέμαι και φτιάχνεται ένας μαγικός μοναδκός κόσμος που μας τυλίγει με συννεφάκια αγάπης και νεράιδες και σε κάθε φιλί μουδιάζεις και ζαλίζεσαι από ηδονή και αυτό είναι το καλύτερο ναρκωτικό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-282297873109597643?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-10268310515165432722007-11-08T21:17:00.000+02:002007-11-08T21:57:19.411+02:00Τι συμβαίνει στις μέρες μας δεν μπορώ να το κατανοήσω....<br />Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν.. όλοι ζητάνε αποδείξεις για τα πάντα!<br />Κάνεις καλά τη δουλεία σου; Απόδειξέ το! Λες αλήθεια για το τάδε θέμα; Απόδειξέ το! Μ'αγαπας; Απόδειξέ το! Όταν πήγες τουαλέττα τράβηξες καζανάκι; Ναι, εε; και εγώ που το ξέρω; Το τράβηξες με κάμερα για να το δω με τα μάτια μου;<br /><br />Το άλλο δε είναι το αγαπημένο μου...<br />Για να είμαι σίγουρος ότι δεν θα κάνεις μαλακία ή κάτι που δεν με συμφέρει θα μου στείλεις εγγραφα υπογεγραμμένα που θα δηλώνουν ότι..ότι..ότι... Συμβόλαια κοινώς παντώς είδους αναγνωρισμένα εδώ και χιλιάδες χρόνια...<br /><br />Είμαστε όλοι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίον.. και γιατί όχι όλοι ΑΘΩΟΙ;;<br /><br />Δεν αμφισβητώ την αξία της καβάτσας και της εξασφάλισης της σιγουριάς. Άλλωστε και έγω ανήκω στην μεγάλη κατηγορία των μεγάλων αμφισβητητών όμως ΑΝ... λέω ΑΑΑΝ... τα πράγματα ήταν λίγο αλλιώς όλοι θα κοιμόμασταν πιο ήσυχα το βράδυ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-1026831051516543272?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-27946761357287188522007-11-06T19:33:00.000+02:002007-11-06T19:40:50.182+02:00<a href="http://bp3.blogger.com/_eda3ljadiuY/RzCmR4ICk6I/AAAAAAAAAAs/ENB7K_sv-no/s1600-h/P8120062.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129782801629090722" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_eda3ljadiuY/RzCmR4ICk6I/AAAAAAAAAAs/ENB7K_sv-no/s320/P8120062.JPG" border="0" /></a><br /><div>Γεια..Σήμερα ήταν μια ωραία μέρα... Έτσι απλά...Μπορεί ο καιρός να μας έχει μουλιάσει με τις ακεφιές του αλλά όλοι σίγουρα έχουμε μια παρόμοια εικόνα στο μυαλό μας να μας επιτρέπει να κλείνουμε για λίγο τα μάτια και να ακούμε το κυματάκι να σκάει...</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-2794676135728718852?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-88182330749039415262007-11-03T11:17:00.000+02:002007-11-03T11:22:06.261+02:00Καλημέρα!!!<br /><br />Σήμερα νομίζω είμαι καλύτερα..Δεν νιώθω τόσο άχρηστη...Ούτε τόσο γκρινιάρα....<br /><br />Λένε ότι η κακοκαιρία έρχεται πάντα από τα δυτικά.<br />Λες και η γκαντεμιά να έρχεται από τα δυτικά και κάθε φορά που φυσάει ένα κρύο αεράκι να σε παίρνει σβάρνα η μιζέρια;;;;<br /><br />χμ..... Για αυτό θέλω να επιμένω ότι είμαι Ανατολίτισσα γυναίκα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-8818233074903941526?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-84419890073157183372007-11-03T02:27:00.000+02:002007-11-03T02:32:02.494+02:00Λοιπόν, δεν θα χαλαστώ εγώ επειδή η δουλειά είναι σκατά ή επειδή μου ζητάνε να κάνω πράγματα για τα οποία μέχρι χθες δεν είχα ιδέα!!!<br /><br />Θα κοιτάξω να βρω ένα τρόπο να περνάω καλά μέσα στη μιζέρια μου....<br /><br />Δεν μπορεί να είναι ΟΛΑ μαύρα...εεεεε;;;;;<br /><br />Καληνύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-8441989007315718337?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-12059922131093090772007-11-03T00:38:00.000+02:002007-11-03T01:12:06.566+02:00Αυτή η εβδομάδα πέρασε με αρκετές απώλειες αλλά έχοντας αποφύγει την τελειωτική καταστροφή... Στις απώλειες εντάσσονται η ηρεμία, η ύπαρξη ελεύθερου χρόνου να κοιτάξω το ταβάνι και να μετρήσω τις καφέ κουκκίδες του ξύλου που το γεμίζουν, η πίστη στις ικανότητες μου, η αυτοεκτίμηση και η ιδέα ότι κάνω κάτι που βάζει ένα λιθαράκι στην πραγμάτωση ενός ανώτερου σκοπού - ένα θέμα που με κάνει να αναρωτιέμαι σχεδόν καθημερινά <strong>για ποιό λόγο ξυπνάω το πρωι</strong>...<br /><br />Ξυπνάω γιατί πάω στην δουλειά μου η οποία μου δείνει χρήματα τα οποία μου δίνουν την άνεση να είμαι ανεξάρτητη ως ένα βαθμό που με τη σειρά του μου δίνει την πολυτέλεια να κάνω τισ δικές μου επιλογές χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανέναν...<br /><br />Το θέμα όμως είναι ότι όταν έχεις χρήμα δεν έχεις το χρόνο καν να σκεφτείς που θες πραγματικά να το διαθέσεις αλλά να σκεφτείς που θα το διαθέσεις δεν έχεις τον χρόνο να το κάνεις αφού όοοολη μέρα δουλεύεις και δουλεύεις πιθανότατα σε έναν χώρο που δεν σε ικανοποιεί - πολύ πιθανον σου σπάει τα νεύρα - μάλιστα μερικές φορές σε μειώνει ως άτομο και σε κάνει να νιώθεις αν πραγματικά αξίζεις τα λεφτά που τόσο πολύ πασχίζεις για να αποκτήσεις ή αν - αντίθετα - <strong>αξίζει να δίνεις το χρόνο σου και την ηρεμία/αξιοπρέπεια σου για μερικά σκατοευρώ...</strong><br /><strong></strong><br />ΟΧΙ δεν αξίζει λέω από μέσα μου... Θα τα παρατήσω όλα λοιπόν, θα πάω στο Μπαλί θα βρω μία παράγκα, θα γίνω κολλητή με τους ντόπιους και θα ζω από τη Γη/μητέρα φύση...<br /><br />Μωρέ λες;;;;<br /><br />Και εκεί είναι που φαίνονται τα κότσια... εγώ δεν τα διαθέτω προς το παρόν τουλάχιστον.<br />Εδώ έκανα πριν 2 μέρες το πρώτο μάθημα οδήγησης και κόντεψα να πάθω καρδιακό...<br /><br />Οπότε το βουλώνω για τώρα και το παίζω μαλάκας, ξυπνάω το πρωί, τα ακούω από τους πελάτες/αφεντικό/συνεργάτες και λέω και ευχαριστώ στο τέλος για να κλείσει και αυτός ο κύκλος μαλακίας.<br /><br />Μπαλί you will have to wait... Σκατά....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-1205992213109309077?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-28805200537611520752007-10-28T20:24:00.000+02:002007-10-28T21:25:53.869+02:00Γιατί πρέπει να είναι τόσο δύσκολο να προσαρμοστείς σε καταστάσεις;;;<br /><br />Έχω ξεκινήσει δουλειά εδώ και ένα μήνα και εκτός του ότι δεν αντέχω άλλο έχω την εντύπωση ότι δεν κάνω και τίποτα σωστά... Οπότε λες να φύγω ή να περιμένω να με διώξουν;<br />Υπάρχει ποτέ περίπτωση να στρώσουν τα πράγματα ή να έρθουν ξαφνικά τα πάνω κάτω (ύστερα από εκατομύρια μετάνοιες και τάματα στην Παναγιά) και να φτάσει η στιγμή που θα νιώσω ευχαριστημένη από την δουλειά μου και που και οι άλλοι θα με συγχαίρουν για το πόσο τέλεια χειρίζομαι τα όποια project έχω αναλάβει;<br /><br />Άσε και το άλλο: αισθάνομαι ότι χάνω όλη μου την μέρα μιλώντας με πελάτες και προσπαθώντας να συντονίσω καταστάσεις και να κόψω τιμολόγια, κουράζομαι τρελά κα όταν γυρνάω σπίτι νιώθω νεκρή. Για να μην αναφέρω τους φίλους μου που παίζει να τους βλέπω πια 1 φορά το μήνα (λες και είναι δόσεις που χρωστάω στην τράπεζα και τις θυμάμαι 1 φορά το μήνα...)<br /><br />Πιθανόν τα πράγματα να μην είναι ΤΟΟΣΟ τραγικά (άλλωστε βγάζω λεφτά) Πάντως προς το παρόν δεν βλέπω φως στο τουνελ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-2880520053761152075?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-79622344240260435142007-10-27T19:14:00.000+03:002007-10-27T19:18:57.087+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_eda3ljadiuY/RyNknYICk4I/AAAAAAAAAAM/KmrvWgzqIow/s1600-h/moon+012.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126051428531606402" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_eda3ljadiuY/RyNknYICk4I/AAAAAAAAAAM/KmrvWgzqIow/s320/moon+012.jpg" border="0" /></a><br /><div>Φωτογραφία φεγγαριού από τηλεσκόπιο </div><br /><div></div><div>Για την καλή αρχή που λέγαμε...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-7962234424026043514?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4303522268226992286.post-20985473618204403872007-10-27T16:42:00.000+03:002007-10-27T16:47:11.640+03:00Molis to eftiaksa kai twra ma8ainw...<br /><blockquote></blockquote>Ade kali arxi!<br /><blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4303522268226992286-2098547361820440387?l=kololamp.blogspot.com' alt='' /></div>biftekihttp://www.blogger.com/profile/17289573861837938544noreply@blogger.com0